itiraf ediyorum evet çok korkuyorum...korkularım korkaklıktan değil belki ama çok korkuyorum....içim kan ağlarken kahkahalarla gülmek zorunda olmaktan korkuyorum...hep olur böyle şeyler demekten korkuyorum...hayata asılmaktan bıkmaktan ellerimi bırakıp boşluğa tutunmaya çalışmamaktan korkuyorum.gün gelirde korkularım biter diye korkuyorum.korkuyorum çünkü korkularım uzaklaşmamak için dürüstlüğümden dürüst saydığım yaşamımdan korkuyorum...kimine göre iyi sayılmasada kalleşce yaşamak istememekten korkuyorum mertliğimden ödün veripte....yalanlarımdan korkuyorum yalansız yaşamak isterken içimde....düşerken iki dizimin üstüne dermansızlıktan hep dim dik ayaktayım demekten korkuyorum yıkılırken çam dalları gibi canımın yanmalarından korkuyorum.

içim acıyo konuşmalardan ben konuşmalardan korkuyorum. hayır dememekten bıktım usandım hayır demekten korkuyorum.ben benden korkuyorum. birgün dünyayı yakmaktan korkuyorum yanan her nekadar benim dünyamsada.......ürkekliğimin benden gecmesinden korkuyorum ben gecmeden kendisinden...içim dur derken ben git demelerden korkuyorum ..kahretsin limon tadımıdır sevdim demeler limoni sevgilerden korkuyorum yüzüm puruş puruş olmasın diye.....içim bi tuhaf ben tuhaf olmaktan korkuyorum yaşamak bukadarmı zor .. hayata asılmak için tırnaklarımın ardında olmayan parmaklarımmı olmalı....ben bu yazıyı foruma göndermekten korkuyorum korkularımı yaşayayım diye tek başıma.çok korkuyorum evet çok korkuyorum deli penceresinden bana bakılmasından korkuyorum ranzada oturan ben kapı deliğinden bakan ben......


BEN KORKUYORUM ÇOK KORKUYORUM bıkmaktan usanmaktan KORKUYORUM
KORKULARIMLA BAŞBAŞA KALMAKTAN KORKUYORUM.........